Klithmat e shpirtit 21
"Nje dhome per cift" i tha Klienti recepionistes se hotelit, e cila i dorzoi celsat. Ema e ndoqi per ne dhome. "Po bej nje dush, zhvishu nderkohe, do e kalojm naten bashke" tha ai nderkohe qe hiqte kemishen. "Me aq sa me thane, nuk na lejohet te qendrojme me teper se nje ore" tha Ema. "Pa merak, kam rene dakort me pronarin tend" nderhyri Klienti nderkohe qe futej ne banjo. Emes sa nuk i ra te fiket serish, kur ai tha ashtu. (Pronari) mendoi plot urrejtje. U ul ne shtrat dhe po priste. Nuk dinte cfare te bente. Mendimet i beheshin lemsh kur mundohej te mendonte ndonje gje per t'ju shmangur kesaj nate. (Qetesohu Ema, qetesohu) foli duke vendosur duart ne koke. Ai doli nga dushi ne ate moment, me nje peshqir mbeshtjellur nga mesi e poshte. "Akoma e veshur?" tha ai nderkohe qe fshinte floket me nje peshqir te vogel ngjyre bojqielli. "Mire bere, me pelqen me teper te zhvesh vete" shtoi dhe hodhi tutje peshqirin e vogel, e me pas te madhin. Ema u shtang. Ai e mori nga floket, si te ishte thjesht nje placke, nje send kenaqsie. Ai, qe dukej si i sjellshem, tani po nxirrte anen e erret te tijen. "Jo keshtu te lutem" Foli Ema ne te qare. Ai e leshoi. "Me trajto bute" shtoi ajo. Ai vendosi doren ne faqen e saj, e perkedheli lehte e me pas i kerkoi te shtrihej. Ema u bind, fundja nuk kishte cfare te bente tjeter. Ai filloi t'ja hiqte rrobat nje nga nje, derisa e zhveshi te teren, me pas e puthi, deri ne gjoks. E preku kudo. Kishte kohe qe askush nuk e prekte me aq deshire, zjarr dhe pasion, dikur e kishte bere dikush, qe ndaloi se beri, ndersa tani po e bente nje i huaj, pagues dhe bleres i kenaqsise. Ema beri ate qe Livia i tregoi, mbylli syte dhe imagjinoi sikur ishte ne nje kafene duke lexuar nje liber nderkohe qe shijonte kafen dhe nje cigare, por kjo imagjinat nderprehej sa here ai levizte fort mbi te. Ishte e pamundur te ikte nga ajo qe po ndodhte. Pavarsisht se ndjente edhe kenaqsi, Ema po lutej qe te mbaronte. "Do vij me shpesh te ty" tha ai mbasi kishte mbaruar dhe po qendronte shtrire, ndersa Ema po urrente jeten, Veten, boten, gjithcka. "Do me perqafosh?" e pyeti ajo? Ai qeshi dhe u kthye nga ajo, e perqafoi dhe po e mbante ashtu. Ajo nisi te qaj, ndersa ai e shtrengonte me teper. Ndonjehere kemi nevoje per nje perqafim, qofte dhe nga kushdo. E kishte marr gjumi ne krahet e tij ate nate, pa i mesuar as emrin kishte fjetur me te. Kur u zgjua ne mengjes, pa se ishte vetem ne shtrat. Ai ishte larguar, duke lene mbi shtrat 500 euro, bashke me nje pesulle, qe Ema e mori dhe e lexoi "400 per te gjithe naten, 100 jane per ty. U kenaqa edhe pse ti nuk bere gje" Ema e hodhi tutje, u vesh, futi leket ne xhep dhe doli jashte, ku e priste Tutori. Ajo u fut ne makine. Dorzoi ato qe fitoi, nga 400 euro, tutori i dha vetem 100 euro. Kur shkoi ne shtepi, sapo u fut brenda, pa Livian, e cila ishte nxire akoma me keq ne fytyre. Nga dhoma tjeter del Marko, duke mberthyer rripin. "Ti plere e ndyre" tha Ema dhe tentoi ta godiste. Ai qeshte nderkohe qe e mbante ne kontroll dhe me pas e shtyu drejt divanit. "Une te besova ty" tha Ema. "Gabimi me i madh qe ke bere ne jete" u pergjigj Marko dhe veshi bluzen. "Ti" foli serish, kete here duke u drejtuar per nga Livia "Ben mire ta mesosh te sillet ndryshe do e pesoni te dyja" shtoi ai dhe doli jashte.
